یاران دكتر قاليباف در استان مازندران

باز اين اشك است كه از جاده‏ هاى دل مى‏ گذرد و در كوير نياز ساكن مى‏ شود. دوباره كبوترهاى محرم خيال، با خاك عرفات، تيمم مى‏ كنند. نمى‏ دانم! اما هر چه هست من زائر كوى حسينم. مى‏ خواهم با زمزمه‏ هاى حسينى در صحراى عرفات، محرم درگاه خدا شوم، زير باران عرفه ...  

احسان ديرينه تو را قرن‏ ها و سال‏ هاست مردمان شناخته‏ اند. تو هماني که كاروان را براى نجات يوسف فرود آوردي تا از چاه به جاه رسانى‏ اش و از بندگى به سلطنت. چشم سپيد يعقوب را به ديدار يوسف روشن كردى! اى ياور ايوب كه بلا و رنج و سختى را از او دور كردى! اى آن كه دستان ابراهيم را از ذبح اسماعيل نگاه داشتى، تا وعده‏ ات تحقق يابد! اى اجابت كننده دعاى زكريا! اى آفريننده يحيى! اى حامى يونس! که او را از شکم ماهي نجات دادي.  تو را مى‏ شناسم. اى آن كه به امر خود، دريا را براى بنى‏ اسرائيل شكافتى و فرعون و لشكرش را در گرداب قهر خويش غرق نمودي! تو را مى‏ شناسم. اين را نيز مى‏ دانم که اگر بنده‏اى نافرمانى كند، عزلش نمى‏ كنى. مگر نبودند ساحران كه سال‏ ها غير تو را پرستيدند و فرستادگان تو را تكذيب كردند، اما تو با آيه لطيف هدايت، از هر چه جهالت رهايشان كردى و به سمت نور رهنمايشان شدى، آى اى خدا اى بديع بى همتا، اى پاينده بى‏ مثال، اى عالمى كه به هر كس به قدر گنجايشش، بخشيدى.

من اكنون زير باران عرفه، زمزمه‏ هاى حسين (عليه السلام) اين بنده عاشق تو را زمزمه مى‏ كنم. او كه تو را با واژه‏ هاى آسمانى اشك مى‏ خواند و با تمام بزرگي اش چه خاشعانه با تو سخن مى‏ گويد. اين همان آغاز كربلايى ‏شدن است ...

اى لطيف! خرد بودم و ضعيف، روزى‏ ام دادى و نگاهم داشتى. بزرگ شدم! هنوز نمى‏ توانم نعمات تو را شماره كنم. اى كه بى‏ منت عطا مى‏ كنى؛ آن ‏گونه كه من در آيينه دلم لطف و احسان تو را مى‏ بينم و تو در آيينه كردار من جرم و عصيان را. با اين‏ همه گنهكارى راهنمايم شدى به سوى ايمان. هر چند هنوز در شكر اين همه احسان ناتوان بودم، بيمار شدم، خواندمت؛ درمان كردى. عريان بودم، پوشاندى‏ ام. گرسنه بودم، سيرم كردى. تشنه بودم، از تو سيراب شدم. ذليل بودم، عزيزم كردى. غريب بودم، آشنايم نمودي. مسكين بودم، توانگرم ساختى. و خود كريمانه، احسان آغاز نمودى. پس به راستى كه حمد و سپاس براى توست! اى خداى بى‏ همتا! لب‏هايم اكنون با طراوت دعا ترنم گرفته‏ اند. چشمانم در بارش توبه، امان از دست داده‏ اند. دل بى‏ قرار عرفات حسين(عليه السلام) شده است! يا قديم الاحسان ما را بيامرز و دعاهايمان را مستجاب گردان که جز تو کسي را نداريم و چشم اميدمان به درگاه تو که کريم و رحيم هستي؛ مي باشد.

منبع: (www.eteghadat.com)